دنیا را با تمام ارزش هایش بگذار

مبادا در دست هایت قلب شکسته به گور ببری!

مبادا کسی سد عبور راهت به بهشت شود

مبادا دست کسی گریبانت را بگیرد

مبادا چشم کسی با تنفر نگاهت کند

مبادا خاطر کسی از تو آزرده شود

مبادا بر کسی رنجی روا کنی

مبادا قلب کسی را بشکنی

مبادا آه کسی گریبان گیرت شود

.........

دنیا زادگاه کسانی است که مانده اند:

بعضی در دل و بعضی در گل

دنیا معبر کسانی است که محبت داشته اند

اما منزل ابدی آنها که چشمانشان تنها مال میبیند،لذت می بیند

آنها که چشم ندارند مظلومیت را ببینند،گرسنگی را ببینند،فقرا ببینند

اینها مانند پرنده ای هستند که از رفتن جامانده اند

در بند دامی که خود گذاشته اند

در حالی که دنیا زمان است که می گذرد

عمر است که می رود

و در آخر....

خاک تو را فرا میخواند

مبادا  در دست هایت قلب شکسته به گور ببری!